Doorgaan naar hoofdcontent

Meivakantie, gratis nacho's, sollicitatiegesprekken en hoe je met kriebelhoest geld kunt verdienen

Ik kan het haast niet geloven als ik mijn vorige blog zie. Hoe lang is dat geleden...

Ik heb iets nog niet verteld. Op het terras waar we na het sollicitatiegesprek van Stud een biertje dronken, kregen we een bakje chips. Van de zaak, dachten we. Het waren hele lekkere chips, uit de oven met kaas erover en een dipsausje.
We hadden net de laatste chips in onze mond, toen we onze buren aan de ober hoorden vragen waar hun nacho's bleven. 'Ik denk hier', mompelde ik knarsend. 'We dachten dat ze van het huis waren.'

Het was een wonderlijk gevoel, ik vond dat ik me schuldig moest voelen maar toch genoot ik van dit kleine (on)gelukje.

Zondag fietste ik van de kerk naar huis, toen ik me opeens realiseerde me dat ik het collectegeld nog in mijn zak had. Vreemd, er was geen collecte geweest. Of misschien precies toen ik met een aanval van kriebelhoest op de wc zat? Toen ik de hoest voelde opkomen was ik naar de wc gevlucht zodat ik de mis niet zou storen. In die tijd moet er collecte zijn geweest zonder dat ik er iets van gemerkt heb! Plan dat maar eens, het zou me niet lukken.

's Avonds vertelde ik het aan Stud. Hij had ook iets geks meegemaakt. Vanuit de sportschool had hij een muntje zien liggen, buiten op een stoel op het terras. Hij was het gaan pakken.

Allemaal kleine, grappige meevallers met geld. Ik had het gevoel dat God naar ons knipoogde. Maar het zet ook aan tot denken, was het wel eerlijk? Hadden we niet moeten checken of die nacho's van het huis waren, en blij zijn om een gemiste collecte is ook niet heldhaftig.

Veel tijd om daarover na te denken had ik niet, want de week ging druk van start. Stud had dinsdag weer een sollicitatiegesprek en ondertussen stond de telefoon roodgloeiend van de recruiters die massaal zijn profiel op linkedin hadden gevonden. Toen hij dinsdag thuiskwam zei hij

'ik heb de baan'.

'Wacht even', riep ik , roerde in mijn pannen en hielp ondertussen Bud met zijn huiswerk. Ik begreep het niet. Je krijgt toch altijd nog een gesprek en nóg een gesprek, en een assessment?

'Ik moet een formulier zien met een handtekening eronder.'

Dat wordt woensdag opgestuurd.

Maar ik wil het nu zien, zwart op wit! Het is net als met trouwen, je bent pas getrouwd als je getrouwd bent, hoe dik je verkering ook is of hoe lang je verloving... (dat zei ik er niet bij).

Deze week vertrok hij weer elke ochtend naar zijn werk. Maar veel tijd heb ik niet om het te laten indalen (en te bedenken hoe we dat geld gaan uitgeven) want vandaag is de mei-vakantie begonnen.

Geen uitslapen voor ons. Geen idee hoe deze vakantie eruit gaat zien want alles is opeens weer anders.

Ik moet klusjes gaan bedenken voor Bud, die spaart voor een computerstoel van 700 euro en een computer van 7000 euro, met drie beeldschermen.


Hoezo vakantie...


Zeester op het strand van Scheveningen met wat schelpen eromheen.

Reacties

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…