Doorgaan naar hoofdcontent

Wat zeggen rupsen over de kerk?

Dit stukje had ik nog op de plank, de rupsen zijn er dit jaar nog niet! Maar toch een actueel stukje.


Vanochtend las ik in het parochieblad over het Jaar van Geloof. Over mensen die in naam nog wel geloven maar er niet zoveel meer mee doen.En toen dacht ik ineens aan de doos met coconnen bij mij op tafel.

Afgelopen maandag ontdekte ik dat er flink van de Oost-Indische kers gesnoept was. De boosdoener was gauw gevonden, en ik verzamelde 25 rupsen. Met wat van het aangevreten blad heeft Bud een terrarium gemaakt van een schoenendoos, met kijkraam. Als je de doos opende moest je opletten want ze kropen erg snel. Rupsen van het groot koolwitje, een wat kleiner groen rupsje die je soms ook in bijvoorbeeld paksoi aantreft.


Dinsdag was er met één rups iets aan de hand. De inmiddels bijna onherkenbare rups was geslonken en gifgroen geworden, en zijn kop was eraf gevallen. Ik dacht dat wij hem zelf onthoofd hadden met het deksel. Voor de zekerheid liet ik hem maar met rust. Nouja, rust. De doos moest wel een dagje mee naar school.

Natuurlijk wist ik dat rupsen een transformatie ondergaan maar ik dacht dat ze zich zouden inspinnen, zoals de zijderups, en dat uit die cocon dan een vlinder tevoorschijn zou komen.

Rups na rups onderging hetzelfde proces. Vandaag is dag zeven. Op één na zijn de rupsen allemaal bewegingloos. Deze rupsen spinnen dus geen cocon, maar hun eigen huid, haar en pootjes vormen zelf een cocon. En de kop valt er af, er ligt een stapel kopjes aan de kant van de doos waar 17 van de 25 rupsen zich verzameld hebben.

Terwijl ik geïnteresseerd naar de poppen kijk, kruipt er een rupsje over ze heen. Ze reageren, als een baby in een trappelzak bewegen ze heen en weer. Dan worden ze weer bewegingloos.

Aan deze rupsjes moest ik denken bij het Jaar van het geloof. Zonder voorkennis of langdurige observatie zou je tot de conclusie kunnen komen dat de rups in de cocon dood is. Als je niet in de ‘wederopstanding van de rups’ gelooft, zou je de cocon zomaar weg kunnen gooien.


Zou het niet zo zijn dat je niet teveel aan de kerk moet peuteren. Allerlei dingen willen veranderen. Helpen. Moderniseren. Een beetje meer zen. Mindfullness. Yoga. Net als de rups lijkt de kerk, als je er van een afstand naar kijkt, misschien ook wel bijna dood. Alles krimpt. Maar je helpt een rups ook niet door hem uit de cocon te peuteren.

Het kan je zomaar ontgaan dat er een transformatie aan de gang is. Niet door mensen teweeggebracht, maar door God erin gelegd. Net als bij de rups. Ik vind het dan ook weleens eng als ik hoor dat de kerk gered moet worden. Ik zie er tamelijk veel leven in! 

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…