Doorgaan naar hoofdcontent

De Groote Zondares voorleesboek

Het boek De groote Zondares kreeg ik begin 1997 van mijn oma in de tijd dat ik tot geloof kwam. Ik heb veel steun aan het boek gehad, en ook aan mijn oma, de enige in de familie met een belijdend geloof. Niet dat ze daar veel over sprak, bijna nooit. Maar ze had wel altijd een luisterend oor.



Ik ging met haar mee naar de kerk.

Ze leerde me dat je altijd klein geld bij je moet hebben voor de collecte.

Ik ervaarde dat binnengaan in een kerk toch niet zo eng is.

Ik zag jonge communicantjes in witte jurkjes met daarbij het commentaar van mijn oma - ze komen anders nooit in de kerk - alleen voor de heilige communie - en dan helemaal uitgedost als bruidjes. Dat commentaar is hetzelfde gebleven, ik heb het nog vaak mogen horen.


  • rommelige vieringen
  • drukte
  • nog langer door de vele extra's die het leuk moeten maken voor mensen die niet gewend zijn naar de kerk te gaan (lees: er geen bal aan vinden). Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald om de kinderen, de ouders en de rest van de familie de tijd van hun leven te bezorgen, omdat het voor sommigen de enige keer is in een kerk.
  • het vele gepraat van vooral volwassenen tijdens het uitdelen van de communie, die natuurlijk ook extra lang duurt.

Dit is overigens een fenomeen dat ik als bekeerling nooit heb begrepen - eerste communie als restverschijnsel. Of je gelooft in de communie en dan wil je vaker gaan, óf je gelooft er niet in en dan doe je er toch niet aan mee? Waarom laat je je kind communie doen als je niet gelooft?

Dat mogen die mensen natuurlijk zelf weten maar het is wel apart.


Behalve De Groote Zondares gaf mijn oma mij nog een boek. Beide boeken waren van haar man geweest, hij las ze als hij ergens mee zat en inspiratie zocht. Wat bijzonder dat ze deze boeken al die tijd bewaard heeft! En mijn oma was niet iemand die veel bewaart. De Groote Zondares is uit 1914! Haar man is gestorven in 1942.

In beide boeken herkende ik me vanuit mijn beginnende geloof. Het beeld dat ik in die tijd van de kerk had, was dat ze voornamelijk bestond uit mensen die niet echt geloven maar naar de kerk gaan omdat dat nou eenmaal zo hoort.

Daarom was ik bang dat ik me er niet thuis zou voelen. Maar toen kreeg ik deze boeken, meer dan 100 jaar oud en zo vol passie geschreven.

Omdat ik graag podcasts luister terwijl ik iets doe op de computer of in huis, vind ik het leuk De Groote Zondares voor te lezen en op youtube te delen. Wellicht dat je een (vervelend) klusje vindt om te doen, terwijl je ernaar luistert!

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…