Doorgaan naar hoofdcontent

Geloven als eigen keus in gezin, kerk en wereld

Het is tegenwoordig populair om alles te zien als persoonlijke keuze: wat vind je leuk, wat wil je, wat geloof je. Maar mensen laten zich makkelijk voor de gek houden en komen onder sociale druk tot keuzes die ze zelf nooit verwacht hadden (zie bijvoorbeeld het overeenstemmingsexperiment). Toch denken ze dat zij op basis van hun eigen inzicht en met hun volle verstand keuzes maken. Niet dus.

Als jij opeens niet meer spontaan aan mindfulness, yoga, meditatieve kleurplaten kleuren en cupcakes bakken doet zoals dat uit jou binnenste opwelt zonder invloed van buitenaf... 

...als jij zegt 'Ik heb een boek gevonden en ik geloof dat het waar is wat daar in staat en ik ga het volgen'...

...dan is dat soms beangstigend voor mensen die spontaan en vrij denken te leven.

Als je dan tenminste nog zegt, 'mwah ik geloof dat er misschien wel iets is maar ik ga nooit naar de kerk' dan klinkt dat nog een beetje alsof het een spontaan eigen besluit is.

Of je gelooft of niet heeft niet alleen invloed op jou maar ook op de wereld om je heen. En we willen niet dat dat een georganiseerde invloed is: het moet individueel, persoonlijk en spontaan zijn.
Maar de wereld heeft ook invloed op jou geloven. Niet alleen of je denkt of de aarde spontaan ontstaan is of geschapen (dit is trouwens meestal afhankelijk van wat je geleerd hebt), maar ook op hoe je over jezelf denkt.

Over de wereld. Over relaties. Over hoe je omgeving verwacht dat jij daarmee omgaat.

En de wereld, of liever gezegd onze Nederlandse en westerse samenleving, is zeer gestructureerd en helemaal niet spontaan persoonlijk. Zo heb je dus een overgeordende samenleving met overgeordende individuen, die van jongs af aan in die ordening leren mee te gaan, maar die dan wel spontaan wat geloof betreft eigen keuzes moeten maken. Eh, dat moet je ze dan toch leren? Niet afleren?

Als je gelooft, vanuit dat geloof naar de kerk gaat, dan leer je hoe je met de wereld, relaties en jezelf moet/kunt omgaan. Maar op je werk of school leer je óók hoe je met de wereld, relaties en jezelf moet omgaan, bijvoorbeeld dat je 'erbij' moet horen.

Maar we doen alsof dat niet zo is en het allemaal spontaan uit onszelf komt dat we opeens een mobiele telefoon en een jurkje voor dat feest nodig hebben. En we doen óók of wat je op school leert allemaal zeker en wáár is. Want het is wetenschap.


Eh... weleens gehoord van de relativiteitstheorie van Einstein?



Ja de oerknal en de toevalligheid van alles, daar zijn we ineens heel fanatiek over - want dat staat in een boe-hoek, en iederéén gelooft het toch?


Goh waar doet mij dát nou aan denken!


Durf vraagtekens te zetten bij kennis
Sla dat 5-punten-voor-je-boekenlijst-boek eens open met de titel 'Bijbel'
En stop niet bij de eerste de beste komma







Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…