Doorgaan naar hoofdcontent

Het ritme van de feestdagen, ofwel 'the rhythm of life'


Terwijl ik eens lekker de binnenkant, en daarna ook de buitenkant van mijn huis, oftewel de tuin, aanveeg, denk ik diep na over het verschijnsel Christelijke Feestdagen in een seculiere samenleving. Ik heb een opvoeding zonder geloof gehad. Niet echt atheïstisch, mijn ouders geloofden wel ergens in, en daarmee waren ze op zich hun tijd al ver vooruit. We deden aan Sinterklaas, Kerstmis (boom met echte kaarsjes en familiebezoek) en met Pasen gingen we eieren zoeken. Zoals iedereen dat doet. Bijna. Vanuit school hadden we dan een handjevol random feestdagen die zo'n beetje over mei en juni versnipperd waren. Konden ze daar geen fatsoenlijke vakantie van maken, dachten wij. En waarom je een carnavalsvakantie boven de rivieren hebt, tja...

Inmiddels hebben de scholen de vakanties flink omgegooid. Geen paasvakantie meer, en de carnavalsvakantie, die voorjaars- of krokusvakantie heet (refereren aan de natuur mag blijkbaar nog wel) wordt nu zorgvuldig óm het carnaval heengebouwd. Alleen het zuiden heeft met carnaval nog vakantie.

Misschien is het een rare vergelijking, maar het doe me denken aan wat een oudere pastoor laatst zei. Hij zei dat ze in de tijd van Jezus niet aan gezinsverbanden deden. Je had niet één vader en moeder, nee, je had er tientallen. Nu geloof ik best dat ze toen meer naar elkaar omkeken, ook naar andermans kinderen, maar je wist toch wel waar je vandaan kwam? Op die vraag zweeg de pastoor en ik vroeg me af of het wellicht een onbetamelijke vraag was.

Ik zei nog: 'Als iedereen je vader en moeder is, is niemand het'. Gedeelde verantwoordelijkheid is iets heel vaags al lijkt het in theorie aardig. Ik verbleef ooit een tijd in een commune waar ik één van de kinderen naar school moest brengen. Zij vertelde onderweg dat er elke dag één 'kinder-verantwoordelijke' was, die je moest aanspreken als er wat was.

Hoe komen we hierop? Ja. Vaste feestdagen vormen een rustpunt. Om te vasten. Om te feesten.

Zonder die vaste punten moet je het allemaal zelf vormgeven. Alleen. Of met een paar anderen. Terwijl de vaste dagen gedeeld worden met anderen.

Natuurlijk hangen Pasen en Carnaval met religie samen, maar veel feestdagen bestonden al vóór het Christendom. Sommigen zijn samengegaan, sommigen zijn apart gebleven (yule bijvoorbeeld). Je kunt zeggen 'alternatief' maar het is maar net wat je als maatstaf neemt. Het zijn dus ook seizoensfeesten.

Behalve gemeenschappelijkheid en gedeelde vreugde geven feestdagen, ja ik kop hem in, vrij! Stel dat die dagen gewone dagen zouden zijn dan betwijfel ik of je überhaupt nog vrij zou kunnen krijgen op die dagen. Op zondag en 's avonds werken is voor een aantal mensen ook al verplicht geworden! Onder de noemer vrijheid.

Misschien dat we daarom zo individualistisch zijn geworden, omdat we allemaal, als we 'niets meer met de feestdagen doen', net op een ander tijdstip buiten gaan zitten. Of wandelen. Of boodschappen doen. Zolang we ons maar niet aanpassen aan elkaar. Pfff ik wordt er weleens moe van. Een ritme heeft toch ook iets moois. Een dagritme. Een weekritme. Een levensritme. Een seizoensritme. Een gezamenlijk ritme. Een menselijk ritme.


Zo bezem ik ondertussen mooi de tuin schoon. Zodat we lekker met Pasen buiten kunnen zitten als het mooi weer is. Liever op een spontaan moment? Wat je wilt hoor maar je denkt toch niet dat ik elke dag een lunch ga klaarmaken? Nee hoor 't is maar één keer per jaar Pasen.

Het lijkt wel of we liever elke dag hetzelfde willen. Alles altijd open en iedereen aan het werk met gezichten die altijd gelijk blijven. Rimpelloos. Eindeloos. Het enige verschil is ons toevallige humeur die dag wat dan bepaalt wat we spontaan gaan doen. Of hoe we doen wat we moeten doen. Debiteuren Crediteuten van Jiskefet. Of Barbie en Ken.


Lied Rythm of life op youtube.


Blog 38 van 40 dagen bloggen.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…