Doorgaan naar hoofdcontent

LinkedIn - wat kun je ermee als blogger?


'k Kreeg vandaag post van LinkedIn. Ik heb ooit een profiel aangemaakt, omdat iemand me dat vroeg. Maar ik doe er niets mee. Daarom voeg ik liever geen mensen toe want ik heb een profielletje van niks. Dat ik op non-actief heb proberen te zetten maar dat is niet gelukt, blijkbaar.

Toch maar eens aan dat profielletje sleutelen. 'k Heb niet eens een foto. Terwijl overal mijn hoofd staat  te prijken, op instagram, google+ en facebook.

'k Kan schrijven dat ik blogger ben. Dat ben ik ook en dat is héél belangrijk voor mij. Ik zie het eigenlijk als werk, al heb ik dan geen aardse opdrachtgever ROFL. Naast huishouden, kind, man, en eh, een leven? Elke dag weer ergens de moed vandaan vinden, het nut tussen het nutteloze zoeken, geduld beproeven met mijn ahum ook niet zo perfecte medemens, kortom het leven leven dat mij gegeven is (ook niet door een aardse opdrachtgever trouwens, alhoewel daarover valt te twisten).

Tot mijn schrik kwamen op LinkedIn, wel vijftig foto's met namen in beeld, van mensen die ik allemaal ken! Uit een heel ver verleden, via school, kerk en via nog veel vreemdere wegen. Zo dat je je echt afvraagt hoe kómen ze daar, in mijn LinkedIn feed.

Tussen al die mensen stond ook Nicole Orriens, Professioneel Blogger. Zij heeft mij vorig jaar voor haar blog geïnterviewd over thuisblijf-moederschap. Ik 'ken' haar van de fantastische tips die ze geeft op bloggen en loggen. Zij weet niet alleen veel van de technische kanten van het bloggen, maar zij kan het ook nog eens goed uitleggen! Me like.

Op haar LinkedInprofiel ontdekte ik dat ze ook een reliblog heeft! Het is wel een 'blog in ruste', dat wil zeggen dat ze er niet meer op post. Maar ik ben wel even aan het lezen geweest. Ik ben altijd op zoek naar reliblogs, maar ik heb wel een paar eisen:

  1. Het moet grappig zijn (check);
  2. Het moet op eigen ervaring gebaseerd zijn (check);
  3. Het moet iets laten zien van geloof op een manier die ook een 'buitenstaander' aanspreekt. Niet alleen voor eigen parochie preken, dus (check).

Deze blogs zijn best dun gezaaid, vind ik. Anyway, ik heb een paar verhaaltjes uitgezocht die ik leuk vind. Hier komen ze:


Met het gedicht 'Over Relimam' geeft zij aan het begin van haar blog meteen aan waar haar blog over zal gaan.

Eva, of hoe het scheppingsverhaal eruit zou zien als God Eva als eerste geschapen had ;-).

Wijs als Salomo: is dat in onze tegenwoordige tijd wijs of onwijs? :-0

Het volgende is niet bedoeld als sluipreclame voor Pinterest, maar het is wel een goede manier om dit plaatje klikbaar op mijn blog te laten zien, zonder voorbij te gaan aan de copyrights. Het is een leus van de protestantse kerken die inspeelt op de winkelzondag:



De blog vind je op koopzondag, of door op het plaatje te klikken.

Populaire posts van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…