Doorgaan naar hoofdcontent

Bekeringsverhaal IV Stage

De overgang van drie maanden in de commune naar het laatste jaar van mijn studie was groot. Er bevindt zich een spagaat tussen de praktijk van het harde, ongeschoolde werk in de communes, en de theorie die je leert in een universitaire opleiding.

In plaats van vloeren te schrobben en snipperpaden aan te leggen, zat ik nu achter een leeg 'bureau', een tafel in een drukke gang waar iedereen langs kwam lopen. Ik kwam een loopbaantraining - hoe zegt u - geven aan vrouwelijke werknemers, om ze een handvat te reiken om hogerop te komen. Over de bevindingen schreef ik een afstudeeronderzoek onder de titel 'Verklaring van de Intentie tot Loopbaangedrag bij Vrouwen'.

Op de cursus kwamen jonge vouwen, oudere vrouwen, sommigen werkten al jaren bij dat bedrijf. Ik mocht hen de gelegenheid geven hun leven onder de loep te leggen en te onderzoeken of ze hogerop wilden. Misschien een andere functie. Of juist minder gaan werken en meer tijd maken voor het thuisfront. Het ging niet per se om hoger op komen, maar om te onderzoeken wat je wil, en wat mogelijk is.

Maar ik wist als student niets van een 'thuisfront'. Ik had alleen mezelf om voor te zorgen en de roos in mijn patio. Ik kon me weinig voorstellen bij het leven van deze vrouwen, of ze nu in voltijd of deeltijd werkten en al of niet in aanwezigheid van man en kinderen, een huis, een hypotheek, een hond. Eén vrouw had bijvoorbeeld voltijdwerk en een mooie carrière. Een andere vrouw had voltijdwerk en ze knapte een huis opknappen. Moest ik deze vrouwen stimuleren meer te gaan werken? Of juist minder? Ik vond het moeilijk de 'geleerde' theorie te koppelen aan de praktijk van de 'echte' wereld.

Sta ik daar met mijn wetenschappelijk onderbouwde verhaal. 


In mijn loopbaan later als moeder leerde ik dat je kinderen het vaak 'zelluf' moet laten uitzoeken. Dat geldt eigenlijk ook voor loopbaanadviseurs maar dat wist ik toen nog niet.

Ik was geïmponeerd door deze dames en ik zag scherper wat ik niet wist dan wat ik wel wist. Maar dat brengt geen geld in het laatje. Een dilemma!


Naar deel V
Terug naar deel III

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…