Doorgaan naar hoofdcontent

Ouderlijk huis

Blauwe regen
Engelen voor de ramen

Gisteren hebben we een trip down memory lane gemaakt, naar de plaats waar ik ben opgegroeid. We zijn naar de plek geweest waar mijn kleuterschool en lagere school hebben gestaan. Nu staan daar woonhuizen en een groot bejaardentehuis. Veel winkels  van vroeger waren er nog, de slager, de groenteboer.

De steeg waaraan mijn ouderlijk huis ligt leek smaller te zijn geworden. Het was er nog steeds erg mooi.


Mijn ouderlijk huis was zelfs beter onderhouden. De blauwe regen was helemaal teruggesnoeid! Dat deed mijn moeder nooit, dat vond ze zonde en bovendien zat ze liever in het donker. We durfden niet uitgebreid naar binnen te gluren maar we konden wel zien dat alles wit was. Mooi, en licht! En wat ik echt bijzonder vond: ze hadden de engeltjes voor de ramen laten zitten, die ik ruim 13 jaar geleden gemaakt heb! 

We zijn langs de Vecht gewandeld, ik heb BUD gewezen waar mijn vriendinnen woonden. Hoe vaak heb ik daar niet gewandeld. De intocht van sinterklaas gezien.

Tegenover ons huis op minder dan 10 meter afstand staat een gereformeerde kerk. Aan de andere kant tegenover het huis op 15 meter afstand staat de muur van een klooster. Wat een religieuze rijkdom, en toch heb ik daar als kind nauwelijks wat van gemerkt. Er kwam af en toe een non langs. Op zondag hoorden we gezang, en gebeier van de katholieke kerk verderop. Maar deze dingen hoorden meer bij het straatbeeld dan bij de dagelijkse werkelijkheid. Meer bij de klinkers waarop wij liepen dan bij de levende mensen. Meer bij de fundamenten van onze wereld, dan bij het heden. 

In de gereformeerde kerk heb ik ‘bijbeltent’-lessen gevolgd. 
Bij de nonnen had ik knutselles terwijl mijn zus leerde blokfluiten. We zochten paaseieren en speelden verstoppertje in het 'nonnenbos'. Totdat we niet meer welkom waren omdat mijn vader en oom weigerden bovenkleding aan te trekken. De vrijheid-blijheid-mentaliteit van de heren liet weinig ruimte voor de piëteit van de religieuzen.

In mijn huidige kerk is er één doordeweekse dienst. En dan te bedenken dat ik mijn hele jeugd de kans heb gehad vier diensten per dag in een klooster bij te wonen! Ik geloof dat ik tweemaal een kerstmis heb bijgewoond. En toen werd ik ook nog bijna onwel. Het was erg druk en benauwd en ik had zo’n zwaar gevoel door de walmende wierook en de latijnse teksten.

Nergens heb ik de scheidslijn tussen wat 'normale, moderne' mensen doen en wat religieuze mensen doen, zo sterk ervaren als thuis. De onmogelijkheid om als 'normaal' mens ook religieus te zijn. 

Tegenwoordig wordt het niet meer gedoogd door het park te wandelen, zoals vroeger. Dat heeft te maken met oprukkende criminaliteit. Het is verdrietig. 

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…