Doorgaan naar hoofdcontent

Ouderlijk huis

Blauwe regen
Engelen voor de ramen

Gisteren hebben we een trip down memory lane gemaakt, naar de plaats waar ik ben opgegroeid. We zijn naar de plek geweest waar mijn kleuterschool en lagere school hebben gestaan. Nu staan daar woonhuizen en een groot bejaardentehuis. Veel winkels  van vroeger waren er nog, de slager, de groenteboer.

De steeg waaraan mijn ouderlijk huis ligt leek smaller te zijn geworden. Het was er nog steeds erg mooi.


Mijn ouderlijk huis was zelfs beter onderhouden. De blauwe regen was helemaal teruggesnoeid! Dat deed mijn moeder nooit, dat vond ze zonde en bovendien zat ze liever in het donker. We durfden niet uitgebreid naar binnen te gluren maar we konden wel zien dat alles wit was. Mooi, en licht! En wat ik echt bijzonder vond: ze hadden de engeltjes voor de ramen laten zitten, die ik ruim 13 jaar geleden gemaakt heb! 

We zijn langs de Vecht gewandeld, ik heb BUD gewezen waar mijn vriendinnen woonden. Hoe vaak heb ik daar niet gewandeld. De intocht van sinterklaas gezien.

Tegenover ons huis op minder dan 10 meter afstand staat een gereformeerde kerk. Aan de andere kant tegenover het huis op 15 meter afstand staat de muur van een klooster. Wat een religieuze rijkdom, en toch heb ik daar als kind nauwelijks wat van gemerkt. Er kwam af en toe een non langs. Op zondag hoorden we gezang, en gebeier van de katholieke kerk verderop. Maar deze dingen hoorden meer bij het straatbeeld dan bij de dagelijkse werkelijkheid. Meer bij de klinkers waarop wij liepen dan bij de levende mensen. Meer bij de fundamenten van onze wereld, dan bij het heden. 

In de gereformeerde kerk heb ik ‘bijbeltent’-lessen gevolgd. 
Bij de nonnen had ik knutselles terwijl mijn zus leerde blokfluiten. We zochten paaseieren en speelden verstoppertje in het 'nonnenbos'. Totdat we niet meer welkom waren omdat mijn vader en oom weigerden bovenkleding aan te trekken. De vrijheid-blijheid-mentaliteit van de heren liet weinig ruimte voor de piëteit van de religieuzen.

In mijn huidige kerk is er één doordeweekse dienst. En dan te bedenken dat ik mijn hele jeugd de kans heb gehad vier diensten per dag in een klooster bij te wonen! Ik geloof dat ik tweemaal een kerstmis heb bijgewoond. En toen werd ik ook nog bijna onwel. Het was erg druk en benauwd en ik had zo’n zwaar gevoel door de walmende wierook en de latijnse teksten.

Nergens heb ik de scheidslijn tussen wat 'normale, moderne' mensen doen en wat religieuze mensen doen, zo sterk ervaren als thuis. De onmogelijkheid om als 'normaal' mens ook religieus te zijn. 

Tegenwoordig wordt het niet meer gedoogd door het park te wandelen, zoals vroeger. Dat heeft te maken met oprukkende criminaliteit. Het is verdrietig. 

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…