Doorgaan naar hoofdcontent

Boekbespreking De kracht van een biddende vrouw - Stormie Omartian

Vandaag bespreek ik drie boeken van Stormie Omartian:

De kracht van een biddende vrouw
De kracht van een biddend kind
De kracht van biddende ouders

Deze boeken heb ik gekocht en gekregen omdat ik gerichter wilde leren bidden. Ik begon met De kracht van een biddende vrouw, in de tijd nadat het bedrijf waar mijn man werkte failliet was gegaan. Ik wilde hem steunen maar werd ondertussen gillend gek van het vele samen thuis zijn. We hadden een totaal andere manier van met de situatie omgaan.

Ik heb, als 82% introvert, veel tijd alleen nodig waarin niemand tegen me praat. Die had ik bijna niet meer. En ik voelde me een huissloof als ik de vloer onder zijn voeten moest stofzuigen. Op tips van familie en vrienden zat ik ook niet te wachten (laat hem de vloer dan vegen).

Ik zeg dit niet omdat wij zielig zijn - dat zijn we niet en ik zit inmiddels alweer regelmatig gelukkig alleen en in stilte op mijn torenkamertje - maar omdat ik weet dat veel mensen deze gevoelens kennen. Uit allerlei situaties maar zeker ook uit één van de vele faillisementen in Nederland de afgelopen jaren.

Vandaar dat ik ben gaan bidden voor mijn man, die er tenslotte ook niets aan kon doen, en om mijn geïrriteerdheid een beetje goed te maken, en om het negatieve om te buigen naar iets positiefs (of, ahum, toe te geven dat ik dat zelf niet kan en God om hulp te vragen).

Stormie Omartian verdeelt het boek in hoofdstukken, die elk een onderwerp bespreken, zoals de liefde, zijn vrouw, zijn werk (die heb ik natuurlijk het eerst gelezen).

Een verhaaltje, een gebedstekst en enkele bijbelteksten ter inspiratie.




Ik vond het lastig goede voorbeelden te vinden, omdat het boek duidelijk voor christenen geschreven is en minder toegankelijk is voor niet-christenen (en ik schrijf deze blog nou eenmaal niet alleen voor christenen). Wat dat laatste betreft vind ik het boek De kracht van een biddend kind beter. 



Iedereen kan natuurlijk voor zichzelf beslissen of hij het een prettig boek vindt. Het heeft mij geholpen om gedurende een periode intensief te bidden. Dat kan zeker ook iets zijn voor in de vastentijd. 

Bidden met een kind blijf ik lastig vinden, ook met dit boek. Deze boeken helpen om woorden te vinden voor je gebed, en ze geven mij een gevoel van saamhorigheid met de schrijfster en de lezers - die ook willen bidden - anders zouden deze boeken niet zijn geschreven. 


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…