Doorgaan naar hoofdcontent

Duitse mis op Texel

Het eiland Texel heeft één parochie. Om 11.00 is er een mis in Den Burg en om 9.30 in wisselende kerken. Een herkenbaar patroon, zo kunnen ze toe met één pastoor. Den Burg is zes kilometer van De Koog, waar wij zitten. Een mooie afstand om te fietsen, maar ik wil mijn krachten sparen om de heren - voornamelijk Bud - bij te benen de komende dagen. Gisteren hebben Stud en ik - om de beurt op één elektrische fiets waar de ander dan aanhing - onze zoon op afstand gevolgd. Bud wist de nummers van de fietskaart ook het beste te onthouden dus hij racete zonder problemen vooruit.


Leuk was ook, dat Stud gister de buien-app gecheckt had. Niet vandaag. De zon zou twee dagen onafgebroken schijnen. Dus geen regenpak mee. Natuurlijk goot het op de terugweg een uur lang keihard waarbij de regen meedogenloos in onze gezichten zwiepte. Het waait hier namelijk enorm hard. Maar ik was allang blij dat we niet kamperen, count your blessings, dan word je echt nooit meer droog.

Maargoed, niet op de fiets naar Den Burg dus. Nu had ik een aanplakbiljet gezien van een Duitse Messe. Om de hoek van het park nog wel. Nou is Duits nog altijd makkelijker dan Latijn. En om 11.00, dat betekent ook nog uitslapen èn ontbijten.


Het is altijd weer spannend, een mis op vakantie, je weet nooit waar je terecht komt. Ooit zat ik met twee andere toeristen in een verder lege kerk op Terschelling. Ik was het kerkgaan nog niet gewend en wist niet wanneer ik moest opstaan en wat ik moest zeggen. Ik voelde me echt ongemakkelijk. Op de terugweg kwam ik langs een andere kerk die wel propvol zat - toen dacht ik was ik daar maar heen gegaan. Lekker anoniem. Maargoed.

Ik kwam ruim op tijd aan, om vijf voor elf - voor een nederlandse katholiek is dat ruim op tijd. Het zat al bijna vol, zo'n honderdvijftig man in een klein zaaltje, allemaal jonge gezinnen en een enkel wit hoofdje. 'Zijn hier nog misdienaars?', kwam de pastoor vragen. 'We hebben nog een misdienaar nodig.' Wow. Om vervolgens met vier misdienaars aan te komen.


Als je weleens op een camping met animatie bent geweest, dan kun je je iets voorstellen bij wat er toen gebeurde. Drie nieuwe leden van het animatieteam stelden zich voor. De pastoor stelde vragen die wij dan moesten beantwoorden door een hand op te steken:

Hoe oud zijn de animators samen?

Wie van de vier - inclusief bangig kijkende pastoor - heeft nog nooit in de Noordzee gezwommen?


(Dit was niet de pastoor).

Toen werd met luide livemuziek het openingslied ingezet. De deuren stonden wagewijd open. Ik waande me in een evangelische opwekkingsdienst. De liedboeken gingen open en er werd luid mee gezongen. Ik moest mijn best doen om mezelf nog te horen. En dat deed ik - want hoe vaak maak je mee dat je voluit kunt zingen zonder er luidkeels bovenuit te komen. Ik knipperde met mijn ogen maar bedacht me dat ik niet kon huilen want ik had geen zakdoek bij me - heb ik dat.

Het was zo mooi.

Und so kamen sie in Scharen, brachten ihre Kinder mit 
Ihre Kranken, auch die Alten, selbst die Lahmen hielten Schritt
Von der Strasse, aus der Gosse kamen Menschen ohne Zahl, 
Und sie hungerten nach Liebe und nach Gottes Freudesmahl.

Bij het binnenkomen had ik een rolstoel gezien, en het wemelde van de kinderen. Vóór mij was een jongetje bij zijn vader in slaap gevallen.

Er werd een toneelstukje opgevoerd van de barmhartige samaritaan, het evangelieverhaal van deze dag. Over hoe wij twee handen hebben gekregen, maar het soms moeilijk vinden te helpen.

Toen werd het evangelie voorgelezen. Door een Nederlandstalige vrouw. En daarna nog een keer, nu in het Duits, door de priester. Creatief.

Ze hadden geen boekjes speciaal voor deze dag, alleen een zangboek dat zeer enthousiast werd gebruikt.
Idee voor onze parochie? O ja, volgende week vrijdag is iedereen om elf uur uitgenodigd. Om te helpen de mis van de komende zondag in elkaar te zetten.

En die liedjes neem ik mee naar huis. Die ga ik oefenen. Op de gitaar. In het Duits.


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…