Proeven en Geloven

Er kwam uiteindelijk een dag dat we Saint-Malo moesten verlaten. Dat was op zich niet zo ingewikkeld. We hadden de meeste bagage al gepakt. Het laatste eten verorberden we tijdens een flink ontbijt.  En toen hoorden we ze.  De kerkklokken. Ik had het kerkgebouw al eerder rondgelopen maar nergens hing een briefje met de mistijden. Op internet bleek de kerk te zijn opgegaan te zijn in een zeemijlenbreed parochieverband  waar ik vastliep in een ingewikkeld schema. Ik vond wel missen in andere kerken in Saint-Malo maar om daar nou in mijn eentje naartoe te gaan fietsen in een vreemde stad, met een verouderde telefoonbatterij en een getraumatiseerd inwendig richtingsysteem, om vervolgens een mis in het frans mee te maken en dan ook nog met een reis van twee uur voor de boeg, dat leek me wat veel gevraagd.  Maar dat er nu toch een kerk inging aan het eind van de straat terwijl wij nietsvermoedend aan ons mega-ontbijt zaten, daar werd ik echt gefrustreerd van. Mijn man zag ...

Bij het wakker worden voelde ik me prima.  Er stond 'mis' in mijn agenda. En behalve naar de mis gaan had ik ook het stressvolle plan opgevat om te gaan biechten in deze tijd voor Pasen. Daarvoor was vóór de mis gelegenheid (al kan het natuurlijk altijd).  Aangezien ik al wel genoeg stress heb, had ik aan OLH gevraagd of Híj dan wilde zorgen dat het me lukte toch te gaan, als hij dat graag wilde tenminste. Ik vroeg het vol vertrouwen en liet het daarna los. En eigenlijk wist ik al meteen toen ik wakker werd: we gaan het doen vandaag.  Ik stapte rustig uit bed en dacht er verder niet al teveel over na. Dit is een beproefde strategie: niet nadenken over iets moeilijks zodat je ook niet gaat twijfelen. Gewoon stap voor stap de dingen doen zoals je ze gepland had. Op de fiets waren mijn hersenen nog steeds kalm. Ik wist één ding te zeggen, en nog één maar die was wat vager.  Er stonden honderd kinderfietsjes op het plein voor de kerk, van de kinderen van de naburige basi...

Dit lied, Wij bijeen net als toen. Ik heb het steeds in mijn hoofd vandaag, al heb ik het niet recent gezongen (afgelopen maandag met de koorrepetitie - beetje recent toch). Ik vind het een prachtig lied. Vanmorgen na de mis had ik een leuk gesprek met mensen die ik weleens had gezien, maar nog niet kende. Een vrouw vertelde dat ze de laatste tijd veel bruiloften had, ook in de kerk. Veel van familie ook. Traditioneel. Ze liet een foto zien van een man in een lichtblauw pak, en een vrouw in een, inderdaad winterse, hoog gesloten trouwjurk. Afgelopen week, in de Catharijnekerk. Of ik die kende. Nooit van gehoord. Toen ze uitlegde waar hij was begreep ik dat ze de Catharinakathedraal bedoelde. Een kerk in Utrecht, die binnenkort gaat sluiten. Een minuut later vergezelde H. ons, zo noem ik hem maar even. Hij kwam lobbyen voor de gebedsgroep om diezelfde kathedraal open te houden. Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Bruiloften. Huwelijken. De dochter van de mevrouw...

Kerkbanken Mijn zoon heeft alles liefst altijd hetzelfde. Dat komt door zijn autisme. Dat kan natuurlijk niet altijd, maar waar het kan doen we het ook. Zo zitten we altijd op dezelfde plaats in de kerk. Aan de rechterkant, net/niet achter de pilaar. Soms heb ik pech, soms geluk, afhankelijk welke kant de voorganger op leunt. Voor Bud is dat minder belangrijk. Als hij maar niet tussen veel mensen hoeft te zitten, zoals in de middelste rijen, én als er maar niet teveel mensen achter hem zitten. Want die kunnen hem zien. Afgelopen zondag echter was de hele rechterkant afgezet met rood-wit lint. We keken elkaar maar eens aan, en toen keek ik naar links, en zag wat Bud al gezien had: óók lint. Waarom zit dat lint daar? Dat zullen we zo vast wel horen, maar eerst: waar gaan we zitten? Achteraan, daar hoefde hij niet lang over na te denken. Gelukkig had ik vandaag wél mijn bril bij me. Het evangelieverhaal van vandaag vond ik erg mooi. Jezus zegt: ik ben de wijnstok, gij de ...

Wat een heerlijk zonnetje hadden we vandaag! Zelfs nog beter dan gisteren, zaterdag. Vanochtend op de fiets had ik nog handschoenen aan! De middag eindigde op het terras van Van der Valk Biltse Hoek, met een biertje op een zonovergoten terras. Een  La Trappe, het enige trappistenwitbier ter wereld . Tijdens een zondags wandelingetje op landgoed Beerschoten had ik graag het unicum aan mijn gezin willen vertellen dat ik die morgen in de kerk had beleefd. Wat een spijt zouden mijn mannen wel niet hebben, dat ze er niet bij waren geweest! Maar ik kwam niet zo goed tussen het gemopper van onze tiener - ik hoop dat hij dit niet leest! Pas toen hij naar huis was en wij dus op bovengenoemd terras beland waren - zelfs beloften aan een ijsje of een cola met citroen konden hem na de wandeling niet tot een terrasje overhalen - kwam ik ertoe aan mijn man te vertellen, dat er vandaag geen preek was. De reden was dat de pastoor een flinke heesheid had opgelopen na een stuk of vijf vieri...

Het was druk aan de rechterkant van de kerk. Drukker dan aan de linkerkant. Ik ging daarom maar links zitten. Tussen een hoop vreemde gezichten. Net langs de pilaar zie ik enkele bekende gezichten, van koorleden die een gelegenheidssamenzang vormen. Dan wordt meegedeeld dat vicaris Woorts voorgaat, in plaats van onze eigen pastoor. Even later legt hij uit, dat hij gisteren aan de telefoon onze pastoor sprak die hem tussen neus en lippen door vertelde dat hij eerst hier de mis zou doen, vervolgens in een kerk aan het andere eind van de parochie, en daarna weer terug naar hier voor een doop. Deze eerste viering wilde de vicaris wel overnemen want hij is hier ook pastoor geweest. Ik denk terug aan die tijd, twaalf jaar geleden, dat hij hier pastoor was. Ik had, ook na mijn doop, nooit zo de behoefte gehad aan, laten we zeggen, de sociale kant van geloof. Toch had ik besloten  weer eens naar de kerk te gaan. Tien jaar terug zat ik hier, óók aan de linkerkant. 'Is dit het nu...

Zaterdag kwamen we vanuit Rome aan op Schiphol: Terwijl we 's ochtends nog in hotel Casa la Salle waren: Maar voordat ik wat foto's van Rome laat zien, eerst een paar woorden over de terugkeer in Nederland. Weer in onze eigen kerk, werd ik aangesproken door een meneer, of ik soms bij het kerkkoor wilde. Zelf kon hij deze keer niet komen, zijn vrouw was net terug uit het ziekenhuis met een nieuwe hartklep. Meteen bij het ontwaken had zij zich al stukken beter gevoeld.  Ik dacht, ik houd wel van zingen dus waarom niet. Ik werd door een chauffeur opgehaald. Dat was gezien de gemiddelde leeftijd van de deelnemers schering en inslag. ' Wat bent u ?', werd mij van alle kanten enthousiast gevraagd. Ik moest even nadenken wat ze bedoelden. ' Sopraan denk ik .' ' Heeft u al vóórgezongen? ' Ik kreeg visioenen van de hoge C terwijl ik de F al niet met goed fatsoen haal. ' Heeft u ervaring met koren ?' Het krui...

Afgelopen zaterdag was het dan zover. De bedevaart naar Groenlo! Omdat de bus vol was, gingen we met de auto. Zoon Bud begreep niet, waarom we niet gingen wandelen. Dat komt door mij. Ik heb mijn gezin meegesleept naar het lange-afstandswandelpad Floris-V, en dat heb ik uitgelegd als bedevaart (pelgrimstocht?).Niet dat we ergens naartoe gingen, behalve naar het eindpunt in Bergen op Zoom (Zóem? nee, Zóóóm). Het ging om de wég. De weg van ons gezin. Gepland, gekozen, gewild. Ik ben nou eenmaal niet het type om als een schaap achter de massa aan te lopen. Over die wandeltocht hoop ik nog eens te schrijven, zo'n wandeling zit vol avonturen (van het soort dat je van tevoren niet plant). Maar het was om nóg een reden jammer dat de bus vol was. Mijn man had aangekondigd mijn blog te gaan lezen in de bus. Dat kon dus niet en hij heeft hem dus ook niet gelezen. En dat terwijl ík reed de heenweg. Dat begon al goed. Terwijl hij het adres inplande, riep ik 'ik rijd naar Amersf...