Doorgaan naar hoofdcontent

Baby geconsacreerd

Nu moet mij toch even iets van het hart. De werkdruk van de pastores wordt echt te groot.

Eén keer per maand wordt in onze kerk het Allerheiligste uitgesteld. Dat is in een normale maand, want in mei of juni valt Sacramentsdag en die maand wordt dus twee keer het allerheiligste uitgesteld. Dat duurt meestal vijf tot zeven minuten. Daarna wordt koffie gedronken - dat duurt één tot anderhalf uur.

Aan de koffietafel bespreken we wie er allemaal niet zijn - Piet heeft een baan, Marie is geopereerd aan beide voeten, Annabel wordt morgen geopereerd aan haar pols en Kees en Mien zijn twee maanden met de camper op vakantie.

Dan komt de pastoor binnen: "Jongens, het laatste nieuws, het laatste nieuws!". Zonder op te kijken van zijn telefoon tovert hij een grote lunchbox op tafel waar één boterham met kaas uitkomt. Een kop koffie wordt hem toegeschoven. Ik vraag me af wat het nieuws kan zijn, weer iets met voetbal, zoals die keer op de begraafplaats toen tijdens het wachten op de stoet Boulahrouz gestopt bleek te zijn met voetballen.

"Er is een baby geconsacreerd".

Ik wist niet meteen wat dat betekende. Is de doop ook een consacrament? De pastoor leest verder over de (andere) pastoor die, in plaats van de baby te dopen, hem had geconsacreerd alsof het Heilig Brood was.

Zou dit de wederkomst van de Christus inluiden, vraag ik mij af? Is deze mens dan nu daadwerkelijk Jezus?"

"Je gaat toch geen exorcisme doen om Onze Lieve Heer uit te drijven. Dat voelt niet goed aan," leest de pastoor verder. Inderdaad, waarom zou je dat doen? Een vreemde gedachtengang.

"Is dit echt of is het zo'n, hoe noem je dat, broodje aap-verhaal?" Vraag ik. De pastoor kijkt mij glazig aan, maar leest verder.

"De priester zegt zich diep te schamen voor zijn fout, die volgens hem te wijten is aan ernstig slaaptekort wegens een te hoge werkdruk. "Als een mens te weinig slaap krijgt, raakt hij verstrooid en, ja, dan gaat hij de sacramenten door elkaar halen. Zo heb ik een aantal weken geleden nog per abuis twee vormelingen gehuwd.""

Ik leg onze pastoor uit dat dat echt niet kan, een pastoor kan mensen niet trouwen door enkel een paar woorden uit te spreken. Trouwen doen de echtelieden zelf, je doet het aan elkaar. "Tegenwoordig niet meer, dat willen de mensen niet meer. Nu spreekt de pastoor de woorden uit". Aangezien ik zelf minder dan vier jaar geleden getrouwd ben waarbij wij alle woorden zelf hebben uitgesproken - uit het hoofd ja dank u - en ik al het voorgaande best wil geloven - in eerste instantie - maargoed trouwen overkomt je doorgaans niet per ongeluk. Of je moet per ongeluk allebei ja zeggen op de per ongelukte vraag van de priester waar je per ongeluk niet goed naar luistert.

Nou zijn kinderen die het vormsel ontvangen per definitie mondig, dus als je vraagt of ze met elkaar willen trouwen dan is de kans niet groot dat ze allebei ja zeggen.

"Waar heeft u dit eigenlijk vandaan? Wat is de bron?" vraag ik. "Oh, eh, de blog van Peter" zegt de pastoor en wijst naar mijn buurman.

En dan, eindelijk, geeft hij toe dat het verhaal van Broodje Paap komt.

Dus.

Broodje Paap tussen Aanbidding en koffie.



Ik heb nog een heuglijke mededeling: 17 juni krijgt mijn blog een nieuw uiterlijk. Deze vrijdag valt vlak voor mijn verjaardag en de langste dag van het jaar. Mijn blog is dan ruim vier jaar oud.

Populair

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Waarom Kardinaal Eijk beter naar Lourdes had kunnen gaan

Terwijl ik gister, tijdens de pauze van de repetitie van het kerkkoor, de verhalen van de recente pelgrimsreis naar Lourdes hoorde, toen hoorde ik ook dat kardinaal Eijk niet mee was geweest wegens ziekte. Het was wel de bedoeling geweest dat hij mee zou gaan.

Een dag later, vandaag dus, lees ik in de krant op mijn telefoon het bericht, dat de kardinaal een alarmerend bericht heeft geplaatst op de website van een Amerikaans dagblad. De kop van het NOS bericht op mijn telefoon luidt:
Kardinaal Eijk: paus is niet duidelijk en brengt eenheid kerk in gevaar Daarmee wordt meteen een overeenkomst duidelijk tussen Kardinaal Eijk en de paus:
Beide kunnen prima de media in rep en roer brengen. Een lezing van het originele artikel op national catholic register of hier in het Nederlands. moet duidelijkheid geven wat de Nederlandse kardinaal nu echt beweerd heeft. Het is een vrij uitgebreid stuk en biedt daarmee inzicht in de situatie waar het om gaat: Duitse bisschoppen die van mening verschille…