Doorgaan naar hoofdcontent

Bedevaart naar Groenlo

Afgelopen zaterdag was het dan zover. De bedevaart naar Groenlo! Omdat de bus vol was, gingen we met de auto. Zoon Bud begreep niet, waarom we niet gingen wandelen. Dat komt door mij. Ik heb mijn gezin meegesleept naar het lange-afstandswandelpad Floris-V, en dat heb ik uitgelegd als bedevaart (pelgrimstocht?).Niet dat we ergens naartoe gingen, behalve naar het eindpunt in Bergen op Zoom (Zóem? nee, Zóóóm). Het ging om de wég. De weg van ons gezin. Gepland, gekozen, gewild. Ik ben nou eenmaal niet het type om als een schaap achter de massa aan te lopen.

Over die wandeltocht hoop ik nog eens te schrijven, zo'n wandeling zit vol avonturen (van het soort dat je van tevoren niet plant).


Maar het was om nóg een reden jammer dat de bus vol was. Mijn man had aangekondigd mijn blog te gaan lezen in de bus. Dat kon dus niet en hij heeft hem dus ook niet gelezen.

En dat terwijl ík reed de heenweg.

Dat begon al goed. Terwijl hij het adres inplande, riep ik 'ik rijd naar Amersfoort, dat is goed hè?' A 28, Amersfoort, Zwolle... 'Hm', antwoordde hij, 'Naar rechts!'. A12, ook goed.

En toen weet ik niet meer precies wat er gebeurde. Mijn man gaf vijf aanwijzingen tegelijk, die ik niet kon opvolgen waardoor hij boos werd en riep 'ik wíl helemaal niet ...' maar hij kon zich net op tijd inhouden. Ik dacht, ik laat me niet kisten en begon aan mijn tweede rozenhoedje.

Als ervaren echtgenote negeerde ik alle 'aanwijzingen' ('je kan erlángs, hop', 'je mag hier 130' (had ik al gezien), 'Die fiat kan je hebben!'). Ik voorzag zijn commentaar toen op de tweede rijstrook een auto ons wilde inhalen en dat ook deed via de derde, afgesloten  rijstrook, om mij vervolgens af te snijden toen hij erachter kwam dat er vóór mij nog méér auto's  reden, 't is merakel. Maarja wat kan ik eraan doen.

Toen werd ik overmoedig. De radio ging aan met een soort jaren '70 easy driving muziek waar we alledrie blij van werden (al hebben we heel verschillende smaken). Ik zei: 'Als anderen het kunnen, kan ik het ook' en racete langs de stilstaande rijen voor de verkeerslichten op de N-wegen, waar we inmiddels terecht waren gekomen. Om tenslotte te parkeren bij de eerste de beste kerk. Honderd meter wandelen naar het City Lido - Groenlo is een stad want het heeft stadswallen.




Nadat we onze jassen hadden opgehangen, mochten we plaatsnemen op de laatste vrije stoelen achter in de zaal naast de kapelaan die dit alles georganiseerd heeft. Terwijl ik met mijn haarborstel de toiletten opzoek, die ik voor de gelegenheid heb meegenomen, parkeert mijn man ons naast de kapelaan. Vriendelijk informeert hij of het competitieteam van mijn man wel een keer zonder hem kan*.

*dit blijkt niet het geval te zijn: 4-0 verloren. Ik troost mijn man met de wetenschap dat het fijn is om gemist te worden. Al heeft hij natuurlijk wel iets uit te leggen aan zijn competietiemaatjes: 'ik mosmèmu wief naar Grönlo, doar sijn se nog katteliek...'

De koffie wordt geschonken, met prompt een tweede kopje. De meeste kopjes waren natuurlijk al oud, maar achter ons bevinden zich drie jonge dames tussen de 10 en de 17.

We krijgen de misboekjes en begeven ons naar buiten. 'Waarom lopen de mensen zo langzaam?', vraagt Bud. De kerk is aan de overkant.  'Anders zijn we er te snel'. We verzamelen voor de kerk en lopen biddend in processie naar de Heilige Deur aan de zijkant. De processie vervlogt vervolgt naar binnen, langs het doopvont en het wijwaterbakje.


Dat was ik bijna vergeten, na de koffie heeft de kapelaan de streek  doorgegeven aan de pastoraal werker van Groenlo, Rianne Luiten. Het is tenslotte bijna 11-11. Als mijn moeder dit had gezien, jongens, ik ben streng seculier opgevoed en bij ons thuis was carnaval ècht niet oké. Maargoed zij houdt in de kerk de inleiding en ze blijkt een begenadigd spreker.

Dan volgt een geweldige mis met de parabel van de barmhartige zoon.

Daarna bekijken we de kerk, die sinds augustus 2014 een basiliek is.

We snuiven nog wat Gelderse frisse lucht op, warmen ons bij de Hema die zowaar weer een fietsassortiment blijkt te hebben. We kopen een snelbinder en gaan op huis aan. Onderweg halen mijn man en ik herinneringen op aan die keer dat we carnaval samen gevierd hebben. Een kennis van een kennis had een plan opgesteld: voor de mis gingen we naar Roermond, naar de Sint Christoffelkathedraal. Daar kleedden we ons om - niet in de kerk. Hier ligt zo'n beetje de grens van het verkleedgebied - dat nemen ze erg serieus:



Daarna reisden we door naar Maastricht voor het carnaval.

'Dat was leuk, hè, zegt mijn man.'

We zijn het eens.
Buitenkant Grolsch museum in Groenlo
Nog even het vermelden waard: Grolsch komt uit Groenlo.












Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…