Doorgaan naar hoofdcontent

Een verrassing op zondag en een muziektip

Het was druk aan de rechterkant van de kerk. Drukker dan aan de linkerkant. Ik ging daarom maar links zitten. Tussen een hoop vreemde gezichten. Net langs de pilaar zie ik enkele bekende gezichten, van koorleden die een gelegenheidssamenzang vormen.

Dan wordt meegedeeld dat vicaris Woorts voorgaat, in plaats van onze eigen pastoor. Even later legt hij uit, dat hij gisteren aan de telefoon onze pastoor sprak die hem tussen neus en lippen door vertelde dat hij eerst hier de mis zou doen, vervolgens in een kerk aan het andere eind van de parochie, en daarna weer terug naar hier voor een doop.

Deze eerste viering wilde de vicaris wel overnemen want hij is hier ook pastoor geweest.

Ik denk terug aan die tijd, twaalf jaar geleden, dat hij hier pastoor was. Ik had, ook na mijn doop, nooit zo de behoefte gehad aan, laten we zeggen, de sociale kant van geloof. Toch had ik besloten  weer eens naar de kerk te gaan.

Tien jaar terug zat ik hier, óók aan de linkerkant. 'Is dit het nu', dacht ik.

Dus ik besloot mijn hart te openen. Voor zover je dat kan besluiten. Dan hoor ik ineens, door mijn eigen gedachten heen, weer de pastoor, vertellend over de Rode Zee. Het wonderlijke verhaal van de uittocht van het volk van Israël door de Rode Zee. Zelfs velen die, zoals ik, niet met de Bijbel zijn opgevoed, kennen dat verhaal nog wel. Ik herinner me dat ik naar de pastoor zat te kijken, en dacht 'hij gelooft werkelijk wat hij zegt'. En ik zag weer een glimp van het geloof waardoor ik me zes jaar daarvoor had laten dopen.

'Ja maar God', zei ik, in gedachten. 'Leuk zo'n ervaring, maar morgen is het weer voorbij en ben ik weer terug bij af. Ik heb er alleen iets aan als zoiets beklijft.'

'Het zal beklijven', zei God. 'Kom maar terug volgende week, en de week daarna, en de week daarna... Een paar weken zal je het nog voelen, al zal het wel wat afnemen.'

Het ging zoals gezegd.

Daar dacht ik allemaal aan, toen ik weer aan de linkerkant in de kerk zat. Nu ging het evangelie* over de zaaier die gezaaid had. Maar 's nachts, toen hij lag te slapen, kwam de duivel en zaaide onkruid tussen het zaaigoed. God, stuur uw heilige geest, bad ik, opdat ik ook nu begrijp wat u mij te zeggen heeft.

Prompt realiseerde ik me dat dat wel iets zou zijn over de balk in je eigen oog. En dat was ook de wending die de preek nam. Over de ellende in de wereld, de voorspellingen van Fatima, en dat we toch allereerst naar onszelf moeten kijken.

Ik heb het geprobeerd maar dat is lastig met zo'n balk in je oog. Beetje troost heb ik van de wetenschap dat ik niet de enige ben die dat probleem heeft.


Ike Ndolo – Riverside

My bones are week in me
And my eyes are closed because of what they’ve seen
I am stuck in smoke and fire
And it’s getting hard to breathe 
My spirit chokes in me
Now I cannot stand,
I am on my knees
Hope is coming again, yeheyey 
Come on down to the riverside
Come on down and get baptized
Come on down to the riverside
Cause we’ve got to die to make it out alive 
His water brings me life,
Renews my soul and returns my sight
My heart was cold as ice
But you made it beat again
My days have turned to night
But you call my name
And get me back for light
Bringing hope back again 
Refrein

* dagelijks evangelie van 23 juli 2017

Populair

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Waarom Kardinaal Eijk beter naar Lourdes had kunnen gaan

Terwijl ik gister, tijdens de pauze van de repetitie van het kerkkoor, de verhalen van de recente pelgrimsreis naar Lourdes hoorde, toen hoorde ik ook dat kardinaal Eijk niet mee was geweest wegens ziekte. Het was wel de bedoeling geweest dat hij mee zou gaan.

Een dag later, vandaag dus, lees ik in de krant op mijn telefoon het bericht, dat de kardinaal een alarmerend bericht heeft geplaatst op de website van een Amerikaans dagblad. De kop van het NOS bericht op mijn telefoon luidt:
Kardinaal Eijk: paus is niet duidelijk en brengt eenheid kerk in gevaar Daarmee wordt meteen een overeenkomst duidelijk tussen Kardinaal Eijk en de paus:
Beide kunnen prima de media in rep en roer brengen. Een lezing van het originele artikel op national catholic register of hier in het Nederlands. moet duidelijkheid geven wat de Nederlandse kardinaal nu echt beweerd heeft. Het is een vrij uitgebreid stuk en biedt daarmee inzicht in de situatie waar het om gaat: Duitse bisschoppen die van mening verschille…