In maart ben ik begonnen in De geest van de liturgie van Joseph Ratzinger / Paus Benedictus. Het is grappig om terug te zien hoe ik in het begin worstelde met dit boek. Maar ik wist van tevoren dat het kwartje ergens zou vallen. Zo werkt dat nu eenmaal. Gewoon doorzetten met ontspannen volharding. Het moment van helderheid kwam toen ik, een week of zes na het opnemen van de eerste video, het boek meenam naar de roze zusters. Daar was ik al een paar keer geweest om mee te doen met de aanbidding. Ik merkte dat ik behoefte had om niet alleen met mijn eigen gedachten in gebed te zijn maar ook te lezen. Daarom had ik het boek meegenomen en na een kwartier haalde ik het uit mijn tas. Dat voelde vreemd. Maar er was verder niemand, en zo raar is het toch ook weer niet om in een kapelletje een boek van de (vorige) paus te lezen. En toen was er dat moment. Ik besefte het nadat ik twee bladzijden in één ruk gelezen had zonder haperen (zoals in de video's). Het was also...
'Proeven deed ik jou en sindsdien dorst ik...'