Doorgaan naar hoofdcontent

Kerkbezoek op vakantie in de Ardennen



Die met de dakkoffer...
Het zoeken van een kerk op de plek van vakantie is makkelijk - mits het gaat om culturele interesse. Het vinden van een plaats waar daadwerkelijk de mis gevierd wordt bleek een stuk lastiger. Net toen ik het op wilde geven vond ik een lijst met zondagsvieringen in de omgeving van onze camping in de Ardennen. Zonder adressen, maar een kerk in een dorp is nog wel te vinden. Om 8.l5 en 10.00 zou er een dienst zijn in de dichtsbijzijnde kerk.


>
Het kon nog dichterbij...
En hier zie je het briefje.
Om 8.10 had ik een plekje gevonden vlakbij die kerk. Maar het enige wat ik vond was een briefje met de tijden van afgelopen week.
Teruggekeerd naar de camping en ontbeten. Om 10.00 nogmaals geprobeerd.

Bij een onderzoekende ronde om de kerk, kwam ik geen open deur of kerkgangers tegen, maar een vlooienmarkt op het marktplein, net als 2000 jaar geleden toen Jezus de tempel schoonveegde waar een markt werd gehouden. Ik heb zo het gevoel dat dat niet mijn taak is.

Grrr. Vrede, vrede, vrede en niet opgeven, want de lijst met kerken lag nog in de tent. Ik herinnerde me dat Herbeumont op de lijst stond. Navigatie aangezet en hop, alleen door de bergen. Allée, de Schotten zouden het heuvels noemen.




In Herbeumont viel geen kerk te bekennen. Diep ademgehaald (niet voor het eerst) en omgekeerd. Terugrijdend door het dorp zag ik een torenspits. Weer omgekeerd. Het vinden van een parkeerplek was lastig omdat alles privéterrein leek. Braak grasveldje naast de kerk gevonden.

Ook deze kerk leek volstrekt uitgestorven. Op een nonchalant tegen de kerk geparkeerde fiets na. Nogmaals diep adem gehaald. Toen begonnen de klokken te luiden. Ik liep om de kerk om te checken of het geluid daadwerkelijk uit deze toren kwam want behalve dat was er niets te zien. Daar kwam een mevrouw met een hondje. Checkte zij ook of de kerk open was?


<



De deur was open. Daar kwam ook een meneer...

Ik ben naar binnen gegaan. Ik ging zitten en probeerde te bidden. Heer, ik ben in een kerk, wat moet ik doen? Wachten? Bidden? Een andere kerk zoeken?

Er kwam een oudere man binnen die een beker op het altaar zette. Beker = eucharistie, rekende ik. Maar er waren maar twee mensen in de kerk. Misschien duurde het nog een uur. Ik besloot intussen de kerk te bezichtigen.





Achterin vond ik een inlegvel. Er druppelden meer mensen binnen, tot uiteindelijk een dertigtal zich in de kerk bevond, waaronder vier kinderen. Sommige mensen stonden (meer dan in onze kerk), sommigen knielden op een lage stoel. Er waren geen knielbanken. Niemand zat in de voorste helft van de kerk op twee kinderen na.


Na de dienst keek iedereen heel erg blij. Niemand keek afkeurend toen ik mijn Prius van het grasveldje afreed. Ik voelde me helemaal niet out of tune meer in dit gezelschap. We hadden zojuist samen iets waardevols beleefd.



Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…