Proeven en Geloven

Al enige tijd vraag ik mij af hoe ik het carnavalsfeest kan inpassen in mijn (geloofs)leven. Als kind deed ik fanatiek mee als clown en mijn buurmeisje was fee en wij stonden dan voor onze huizen. De carnavalsoptocht kwam daar langs, de fanfare en de dansmariekes. Daar had ik graag bij gewild, maar dat mocht niet van mij moeder, wat ze nu trouwens ontkent. Wagens hadden we niet, behalve dan de zwaan, ja de zwaan, van een garagebedrijf. Het hele jaar stond die op het dak van de garage maar met carnaval mocht hij uitvliegen. Daarna kwamen de kinderen. Carnaval was voor kinderen bij ons in het dorp. Wij sloten achter aan, of bij een passerend vriendinnetje. De ouders bleven thuis hoor. Wat dacht je. Mijn buurmeisje was wel christelijk maar dan van de protestantste tak van de familie. En mijn ouders, die deden natuurlijk niet zo gek, tenminste niet op een georganiseerde manier. Heel veel kinderen dus, en een enkele ouder, belandden dan met fakkels en lampionnen (met echte kaarsjes ) bi...

'KOM', hoor ik vanuit de badkamer. Mooi, dan kan ik het schrijven van deze blog nog even uitstellen. Eerst moeten er tanden nagepoetst worden. In de badkamer vind ik BUD, met zijn tandenborstel in de hand. Hij had niet 'kom', maar 'oen' geroepen. Niet naar mij, maar gewoon 'oen maloen' want dat klinkt zo leuk. Of ik nog maar voor een keertje zijn tanden wil poetsen. Toen ik met de tandenborstel in de aanslag stond, riep hij 'zit er wel water op'? De eerste jaren van zijn bewuste poets-leven wilde hij per se géén water op de tandenborstel. Maar sinds enkele maanden wil hij dat wel. Altijd en in precies de juiste hoeveelheid. Dat vind ik wat overdreven. 'Je doet het maar zelf', zeg ik en neem weer plaats achter mijn toetsenbord. Geduld is niet weglopen. Niet boos worden. Je kind leren hoe hij zijn tanden poetst. Naast hem blijven staan en naast goed poetsen ook fatsoenlijk gedrag verwachten. Normen en waarden, Balkenende, met een eindeloz...

Ik open vandaag de 'auticorner'. Over de naam ben ik nog niet zeker. Ik heb lang getwijfeld om over autisme te schrijven want ik hou niet van etiketjes plakken, maar het hoort inmiddels teveel bij het leven in ons gezin om erover te zwijgen. BUD is beplakt is met het etiket 'Syndroom van Asperger' en hij praat er juist gemakkelijk over. 'Dat kan ik niet want ik heb autisme' zegt hij dan. Waar wij er allemaal emoties bij voelen benoemt hij het gewoon als een feit. 'Aspergelade', is dat wat? In het boek Geef me de 5  dat voor 40 euri's in 200 bladzijden uitleg en handvatten geeft over autistme wordt uitgelegd dat je in lades moet denken. Als je zegt 'doe dat niet' dan kan een autist daar niets mee. Je moet hem er ander gedrag voor teruggeven, oftwel het oude gedrag eruit en het nieuwe 'in het laatje doen'. Aspergesalade. Of gewoon Asperge of Asperges. Ik wil het diagnostisch systeem graag met een korreltje zout nemen. Ik hou het maa...

Had ik daar even een  Jennifer Fulwiler   momentje... In haar blog beschrijft zij regelmatig van die momenten waarvan ik dacht dat alleen ik ze had. Zie deze quick takes onder -2- . Dank zij haar weet ik nu dat dat vaker voorkomt. Mijn momentje, wat eerder een half uur duurde. Vandaag legt de dakdekker een nieuw dak op de garage. Het dak is oud en er vallen gaten in, en het lekt. Om half acht begon hij, wij zaten nog aan het ontbijt. Tegen half tien leek het mij  een goed plan hem een kopje koffie aan te bieden. Ik liep naar de schuur maar hij zag mij niet. Ik durfde niet te roepen over het geluid van de branders heen en liep dus weer terug. Dat was al raar en ik hoopte dat niemand het had gezien. Ik wilde me niet laten kennen en vatte weer moed. Nu riep ik of hij koffie wilde. Geen antwoord. Ik was bang dat een buurman zou roepen 'ja ik lust wel een bakkie' want iedereen moest het gehoord hebben. Ik durfde niet nog een keer en liep weer naar binnen. Nu is het warm b...

Twee jaar geleden gingen wij in de februari-vakantie naar het Harzgebergte. Lekker wandelen en ook wat cultuur. Om BUD voor te bereiden had ik hem verteld over de mijnbouw en de vele mijnen in dat gebied. We googleden wat op zoek naar plaatjes van mijnen, en wat kwamen we tegen? Een leuk computerspel. Na de vakantie terug op school bleek Minecraft een populair spel. Nu wil ik niet beweren dat computerspelletjes altijd sociaal maken, maar dit spel gaf wel een gedeelde interesse. Dit was de diverse balspelen, het knikkeren en de voetbalplaatjes niet gelukt. Een tijd lang werd er bij elkaar gespeeld, er werden eigen surfers survers servers gebouwd en daar werd bij elkaar op gespeeld. Soms werden elkaars 'werelden' afgebroken. Je moet nooit zomaar iemand 'oppen' of operator maken, want dan kunnen ze jou wereld vernielen, vertelt BUD. Minecraft, het facebook van de beta's. Een goede leerschool om te leren samenwerken. Dit is een creeper - een figuur uit m...

Ik links, neef rechts Dit ben ik met mijn oudste neef. De foto bewijst: je wordt eerst liefgehad, voordat je zelf liefhebt. Of zou hij denken, wat een vreemd wezen? In de homilie van zondag trof mij de omschrijving door de priester van het tweede gebod. Dat kennen wij als 'heb uw naaste lief als uzelf'. Maar de priester legde het uit als: 'heb uw naaste lief zoals God hem liefheeft'. Ik links, BUD rechts Ik heb gegoogled voor de originele tekst in het grieks, en vond hem op biblehub.com . Daar zie je dat 'heb uw naaste lief' in het grieks geschreven wordt als agapeseis . Het gaat hier dus om agape, de liefde van God . Misschien zou je het ook kunnen vertalen als 'heb uw naaste lief als u zelf'. In de zin van, je moet van je naaste houden en ook van jezelf. Niet, je moet van je naaste houden precies zoals je van jezelf houdt want misschien houdt je wel helemaal niet van jezelf. Of op een manier die geen agape is. BUD links, STUD rech...

Mijn blijdschap was niet onverdeeld, toen ik hoorde dat STUD een reisje naar Egypte voor ons tweeën geboekt had. Lekker naar de zon, met zijn tweeën, de dagelijkse beslommeringen en ook de grotere zorgen even achter ons laten. Maar ook: twee van de drie driekoningenspelen die ik had ingestudeerd missen! De fijne spelersgroep in de steek laten, de regisseur hals over kop een nieuwe engel laten zoeken (twee weken van tevoren!). Een open dag missen van een middelbare school die als tweede keus moet dienen voor BUD. En dan, de onlusten in Egypte. Weliswaar zouden de vakantieparken veilig zijn maar het klinkt niet erg aantrekkelijk. Maargoed, ik wil graag mijn man volgen en de reis is al geboekt. Net zoals Maria en Jozef gaan we naar Egypte. Oké, de omstandigheden zijn niet echt hetzelfde. Als engel in het toneelsuk zeg ik tegen Jozef: 'vliedt naar 't Egypteland tesaam'. En nu ga ik zelf. Hoe kan het dat Josef naar Egypte moest vluchten, terwijl enkele honderden jaren da...